midnight

دیگر صدای پارس سگ های ولگرد شنیده نمیشد، حتی فریاد باد خفه شده بود. سکوت برقرار شده بود، چنان سکوت سنگینی که به پردهی گوش فشار میآورد؛ چنان عظیم بود که درفضا نمیگنجید! چیزی به ذوب شدن شاخهی لُختِ درخت زیر نگاه خیرهاش نمانده بود؛ ستاره ها اما، خیره و بیاعتنا نگاهش را پاسخ میگفتند. احساس خلا و پوچی بود که به طرز وحشیانهای روحش را میدرید. فکر میکرد زیر آسمان پهناور به بیاهمیتی حشرات است!